Personal : Wat als je verlegen bent?

IMG_0017

Hi,

Vandaag wou ik eens een persoonlijk stukje schrijven. Dit is iets wat aan mijn leven verbonden zit en mij elke dag bezighoudt. Namelijk verlegen zijn, vanaf een jonge leeftijd ben ik al verlegen. Een tijd is deze verlegenheid op de achtergrond gebleven maar, de laatste twee jaar begint deze weer op de voorgrond te komen. Ik hoop dat jullie het interessant genoeg vinden om te lezen, alvast bedankt hiervoor. (:

Wat totaal niet handig is voor mij op het moment. Ik ben achttien, zit in mijn laatste jaar van de middelbare school en ik heb dromen. Dromen die nooit kunnen uitkomen als ik zo verlegen blijf. Ik weet niet zo goed hoe deze verlegenheid er is gekomen. Want er is een tijd geweest (drie jaar geleden) dat ik mijn verlegenheid probeerde te overwinnen. Ik heb een aantal dingen gedaan die compleet uit mijn comfort zone waren. Zo ben ik van een school in de gemeente naast mijn woonplaats naar een school helemaal in hartje Antwerpen gegaan. Oke, het feit dat ik op het einde van mijn vierde jaar niet geslaagd was heeft hier ook iets mee te maken. Plus het was de verschrikkelijkste school ooit, de school waardoor ik het bloggen voor een aantal jaar heb opgegeven. Om aan deze school te graken, moest ik elke dag de trein nemen (alleen) wat ik tot drie jaar geleden nog nooit in mijn leven heb gedaan. Iets dat voor vele mensen al van jongs af aan natuurlijk is. Maar voor mij totaal onbekend. Toch heb ik deze ‘angst’ overwonnen, toch ben ik naar Antwerpen naar school gegaan, toch heb ik dit volgehouden tot mijn laatste jaar. En toch is die verlegenheid teruggekomen. Ik moet toegeven dat ik een idee heb hoe het komt. Op deze nieuwe school heb ik redelijk snel nieuwe vriendinnen gemaakt. Geweldige personen die mij meenamen in hun leven en meer van Antwerpen lieten zien. Helaas is deze vriendschap na een jaar afgelopen. Ik weet niet goed hoe het komt, maar in mijn leven ben ik al heel wat vriendschappen kwijtgeraakt. Natuurlijk maakt mij dat verdrietig en onzeker. Toch ben ik gewoon doorgegaan na een depressieve fase. Toch heb ik vaak het gevoel dat er iets aan mij is, iets aan mij hangt dat mensen van mij afstoot. Ik ga nu al een tijd naar een psychologe die mij helpt met mijn sociaal contact in mijn leven. Ik durft niet snel mensen aan te spreken, zeker niet als ik alleen ben. Als ik niet alleen ben is het gemakkelijker voor mij omdat er iemand bij is die ik ken en die ervoor zorgt dat ik dit even wel durf. Toch is het moeilijk voor mij om alleen in het station een tijdschrift te halen of een koffie te kopen. Allemaal zaken die voor zo veel mensen gewoon zijn. En ik heb hier problemen mee. Het is niet zo zeer dat ik nog heel onzeker ben. Op dat vlak ben ik juist gegroeid, ik heb door het bloggen en slechte invloeden uit mijn verleden de drang om mensen te ‘pleasen’ opgegeven. Ik trek me niets aan van wat andere mensen van mijn kleding vinden, mijn stijl, mijn haar,… Vroeger durfde ik niet eens een rokje aan naar school omdat ik dacht dat mensen mij heel de tijd zouden aanstaren of uitlachen. Maar dit heeft mij ook geleerd dat elke omgeving anders is want op de school waar ik momenteel op zit, heb ik hier allemaal geen bang voor. Deze omgeving is zoveel losser en acceptabeler. Mensen aanvaarden mij zoals ik ben niet omdat ik anderen na doe. Mensen accepteren mezelf zoals ik ben. Ik ben een zelfstandig persoon, ik was mijn eigen kleding, ik kook vaak voor mezelf, ik kan mijn eigen kamer schoonmaken en ga zo maar verder. Daarom wil ik heel graag op mezelf wonen. Alleen is het probleem mijn verlegenheid. Hierdoor is het voor mij moeilijker om in een buurt te wonen die ik nog niet zo goed ken, om mijn oude vertrouwde omgeving achter te laten. Naar een nieuwe supermarkt gaan alleen en nog zo veel meer. Ik ben het gelukkigst in mijn eigen gezelschap. Ik heb mijn eigen ruimte nodig of ik stort in elkaar. Ik heb nog nooit een relatie gehad. Ik ben al talloze keren verliefd geweest maar telkens werd ik afgewezen. Ik weet niet wat ik verkeerd doe of waarom ik er voor zoveel jongens zo lelijk uitzie maar ja, zo ben ik nu eenmaal. Hierdoor heb ik de moed soort van opgegeven. Als ik opnieuw verliefd zou worden zo ik bv. er niets mee doen, omdat ik toch weer zou afgewezen worden. Dit bemoeilijkt mijn toekomst ook. Want ik wil dolgraag kinderen binnen een paar jaar en een man en mijn droomcarrière. Maar ja voor kinderen heb je een man nodig en voor die prachtige carrière moet ik eerst mijn diploma halen. En hiervoor moet ik niet meer zo verlegen zijn, moet ik meer sociaal zijn, moet ik meer durven. Ik ben zelf een vrij pessimistisch persoon met een resting bitch face. Dit komt waarschijnlijk door alles wat ik in mijn leven al heb meegemaakt. Ik wou dat alles anders was, dat ik anders was. Dat ik gewoon ook eens een vriendje had, dat ik ook hield van elk weekend uitgaan,…

Maar zo ben ik nooit geweest..misschien komt dit door de moeilijke (vecht)scheiding van mijn ouders op elfjarige leeftijd. Misschien door iets totaal anders. Toch blijf ik denken wat als ik normaal was geweest? Hoe zou mijn leven er dan uitgezien hebben? En zo kan je blijven dromen en nadenken over what if..? Ik denk niet dat ik ooit normaal zal zijn maar ik hoop wel dat ik ooit al mijn dromen kan uitvoeren. Ze zeggen altijd geef de moed niet op, het komt wel op een moment dat je het niet verwacht,… Maar hier geloof ik niet in, ik heb vroeger al genoeg verdriet en zelfmoordgedachten gehad. Ik hoop gewoon dat ik mijn verlegenheid kan overwinnen en sociaal kan zijn. En hopelijk kan ik dit in de nabije toekomst doen zodat ik een aantal dromen kan uitvoeren. Dan zou ik pas gelukkig zijn. Blijven dromen zeker?

Ik weet dat dit een lange, saaie tekst was en sorry hiervoor. Ik wou gewoon even mijn verhaal kwijt. Dit is iets waar ik al heel mijn leven mee struggle en ik wou het gewoon even met iemand delen. Aangezien dit mijn persoonlijke blog was dacht ik dat dit geen kwaad kon. Ik hoop dat dit interessant was om te lezen.

Ben jij zelf ook verlegen, herken je jezelf hierin of heb je soms tips voor mij?

See you soon!

liefsyara

 

Volg:
Share:

6 Reacties

  1. 6 april 2016 / 07:36

    Verlegen zijn is helemaal niet erg vind ik, maar ik weet dat het ook wel zijn 'nadelen' heeft. Ik ben zelf altijd heel verlegen geweest, maar bij mij is de knop om. Ik durf steeds meer en dat is denk ik gewoon een kwestie van tijd 🙂

  2. SofarsoSabine
    6 april 2016 / 08:58

    Ik denk als je wat ouder word en meer positieve ervaringen hebt sociaal gezien, dat je vanzelf ook steeds iets minder verlegen wordt en je steeds meer durft open te stellen. Soms moet je gewoon iets doen of zeggen zonder te veel erbij na te denken. Ook al maak je dan blunders, die horen er ook bij. http://www.sofarsosabine.com

  3. northflix
    6 april 2016 / 10:52

    Ik denk dat het ook met leeftijd te maken heeft en misschien ook wat je allemaal mee hebt gemaakt…
    Ik heb er nooit echt last van. Tuurlijk wil ik wel eens de kat uit de boom kijken, maar dat heeft meer met verstand te maken dan verlegenheid. Niet iedereen hoeft gelijk van alles van me te weten.
    Dapper dat je dit wel gewoon deelt!

  4. 6 april 2016 / 16:35

    Wat onwijs mooi dat je dit deed. Heel dapper van je. Zelf heb ik er totaal geen last van, dus ik sta er vaak weinig bij stil dat dit voor anderen echt lastig kan zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees vorig bericht:
My skincare favorites

 Hi, Vandaag wou ik graag met jullie mijn skin care favorites delen. Ik heb namelijk al een aantal jaar last...

Sluiten